دو بیت اول این غزل از «حمیدرضا حامدی» را خیلی دوست دارم:
شما که مثل من از شور عشق لبریزیدنوشتهاید که با یادم اشک میریزید
نوشتهاید که دوری برایتان سخت استو خسته از شب و از گریههای یکریزید
...
کربلا منتظر ماست، بیا تا برویم
