دنیای حقیری است.

نمی‌دانم، شاید هم خوب نباشد، ولی من ناامیدی جاری در این شعر را دوست دارم:

(دیگر)
به من نگاه نکن
با قدم‌هایم هم‌راه نشو
مرا دوست نداشته‌باش

-تنها-
کمی
با من حرف بزن...

از پژمان الماسی‌نیا