در بی‌مجالی و لالی / به کاغذِ آتش‌رسیده می‌مانم...

همیشه وقتی سیب سرخ می‌خریدیم، پدر نهیبمان می‌زد که چرا سیب زرد نگرفته‌ایم؟ می‌گفت سیب قرمز مزه ندارد. سیب زرد را می‌پسندید که از عطرش مست می‌شد.

پدر نمی‌دانست که سیب سرخ پیش از آنکه میوه باشد، نشانه است و بیش از آنکه خوردنی باشد، دیدنی است. نشانه‌ای است برای دیدن و از راه به در شدن. از راهی به در شدن و در راهی دیگر افتادن... شاید هم می‌دانست. می‌دانست و می‌خواست ما ندانیم.

نوشته بود: «همیشه سیگار آخر یک پاکت سیگار مزه‌ی دیگری می‌دهد. تنها بازمانده از یک گروه بیست‌نفره که تمام خاطرات دنیای مقوایی را به خاطر دارد. همیشه آخرین قطعه چیز دیگری است. وقتی آخرین دوستت را دفن می‌کنی و بعد گلاب و اشک، تازه می‌فهمی که مردن چیز وحشتناکی است برای تو که آخری هستی، بدون اشک و گلاب.»*

آخری بودن، چیزی است شبیه تنها بودن؛ با این تفاوت که آدم تنها، همیشه آخری است، ولی آخری فقط وقتی تنهاست که همه رفته باشند.

* به گزارش اداره‌ی هواشناسی: فردا این خورشید لعنتی... / مهدی یزدانی‌خرم