فعلاً به کسی نگو اینجا شب است
نگو «صدای سوهان و بریدن قفل می‌آید»
«قیچی خیلی تیز است»

خودت را به کوچه‌ی بادهای پرکنایه بزن
پرده هم باشد

از ماه بگو
از سکوت
و از کلماتی خسته
که از پی صندلی‌های خالی
به خانه رفته‌اند

سید علی صالحی

مرا می‌بخشید
که باز هم
سخن از گل‌های بنفشه گفتم
گاهی تکرار روزهای
گذشته
برای من تسلی است
مرا می‌بخشید

احمدرضا احمدی

وَ مَا اُبـَرِّئُ نَفْسی، إنَّ النَّفْسَ لَأمّارَةٌ بــِالسُّوءِ...

کلام خدا / سوره‌ی یوسف / آیه‌ی ۵۳

نوشته بود: «همیشه سیگار آخر یک پاکت سیگار مزه‌ی دیگری می‌دهد. تنها بازمانده از یک گروه بیست‌نفره که تمام خاطرات دنیای مقوایی را به خاطر دارد. همیشه آخرین قطعه چیز دیگری است. وقتی آخرین دوستت را دفن می‌کنی و بعد گلاب و اشک، تازه می‌فهمی که مردن چیز وحشتناکی است برای تو که آخری هستی، بدون اشک و گلاب.»*

آخری بودن، چیزی است شبیه تنها بودن؛ با این تفاوت که آدم تنها، همیشه آخری است، ولی آخری فقط وقتی تنهاست که همه رفته باشند.

* به گزارش اداره‌ی هواشناسی: فردا این خورشید لعنتی... / مهدی یزدانی‌خرم