دارم از اتفاق می‌افتم، مثل از چشم‌های غمگینت / مثل از زندگی تو بیرون، می‌زنم زیر گریه‌ات را هم

تو
تمام تنهایی‌هایم را
از من گرفته‌ای

این لینک مدت زیادی است توی آرشیوهایم خاک می‌خورد. نمی‌خواستم همین‌طوری حرامش کنم؛ مثل یکی از آن لینک‌های گوشه‌ی چپ وبلاگ -که می‌گذارم و بعد از چند روز می‌رود پایین و فراموش می‌شود. برعکس، دلم می‌خواست یک‌جایی برای همیشه ثبت‌و‌ضبط شود و بماند.
می‌دانم که با خواندنش ممکن است هزار جور فکر و خیال درباره‌ام بکنی و پیش خودت بگویی «عجب آدمی شده این هادی!» ممکن است به خیلی‌ها نسبتش دهی و ... چه می‌دانم، هرچه.
خلاصه کنم: من این نوشته را دوست دارم. زیاد. از فرمت رابطه‌ی بین شخصیت‌هاش خوشم می‌آید. یک‌جور حسرتی توش هست که -as you know- خیلی به‌م می‌سازد. فرق چندانی هم برایم نمی‌کند که سیدِ ماجرا باشم یا ورنوشش. مهم این است که فکر می‌کنم رابطه‌ی پرچالش و خواستنی‌ای است. ایرما را هم به‌ت نمی‌گویم کیست، یا کی دوست داشتم باشد. می‌توانی حدس‌هایت را داشته باشی و هر تصوری درباره‌ام بکنی. اصلاً می‌گذارمش که بروی بخوانی و ببینی «چه آدمی شده این هادی!»

در انتظار توام
در چنان هوایی بیا
که گریز از تو ممکن نباشد 

اورهان ولی / ترجمه‌ی احمد پوری